Co było jak mnie nie było – wersja oficjalna ;-)

W piątek Pojechałem do Ustronia na Jesień Linuksową. Z domu wyszedłem
o 13:10, ale z Gliwic wyjechałem o 14:10, bo najpierw stałem na stacji w
kolejce po gaz, a potem się głupio władowałem w korek na Portowej. Do Ustronia
dojechałem bez problemu (dziwne, bo wcześniej tam nie jeździłem, a wybrałem
sobie trasę drogami, których prawie na mapach nie widać). Niestety,
zapomniałem przed wyjazdem sprawdzić gdzie to właściwie mam dotrzeć. Myślałem,
że może jakoś na pamięć trafię, ale się nie udało. Zadzwoniłem do żony, która
robiła za komputerowy system nawigacji i przeczytała mi przez telefon mapę z
Internetu. Niewiele to dało, poza tym że poznałem nazwę ośrodka i ulicy.
Zrobiłem kółko po Ustroniu, aż w końcu zapytałem jakiś ludzi o ul. Wczasową i
ośrodek Wiecha. Nie wiedzieli, odesłali mnie na rynek do planu miasta. Na
planie centrum takiej ulicy nie było, ale na mapie okolicy też nazwy ulic były
podane. Więc udało mi się ośrodek zlokalizować, a potem nawet dojechać. To
dziwne, bo chyba nigdzie nie widziałem gorzej oznaczonych ulic. Zamiast
tabliczki przy każdym wjeździe, widocznej z każdej strony, to ulice miały
najwyżej jedną, zwykle niewidoczną i to tylko pryz niektórych skrzyżowaniach.
Dojeżdżając pod ośrodek wymęczyłem samochodzik na tamtejszych drogach (na
niektóre podjazdy dwójka okazywała się za wysokim biegiem, ale jakoś autko
sobie radziło).

Już w piątek było parę fajnych wykładów i pół nocy przegadane o
okołolinuksowych pierdołach. W sobotę też prelekcje. We wszystkich nie dało
rady uczestniczyć, mimo że część wypadła z agendy. Większość z tych, których
wysłuchałem podobała mi się. Wieczorem było ognisko, przy którym mieliśmy
dodatkową atrakcję na gapę. Jakaś konkurencyjna impreza w
ośrodku obok miała w programie pokaz sztucznych ogni. Imponujący. Takiego
łomotu to nawet na Sylwestra nigdy nie widziałem. Po ognisku (czy raczej w
trakcie, bo tam jeszcze się coś tliło i ktoś przy tym siedział) oczywiście
tradycyjne Karaoke, a więc stado wyjących pingwinów. Część tej atrakcji
mnie ominęła, bo odwoziłem dziewczynę smoka do centrum — ciekawe
przeżycie: jazda nocą i we mgle tymi krętymi stromymi ulicami. Po powrocie do
ośrodka miałem zamiar wysłać ten wpis (jego pierwotną wersję) na Joggera, ale
ten odmówił współpracy. Byłem zły.

W niedzielę o mało nie zaspaliśmy na śniadanie. Po śniadaniu wysłuchałem
dwóch wykładów i nie wytrzymałem — musiałem dać upust mojemu grzybowemu
maniactwu i przed obiadem poszedłem jeszcze na godzinkę do lasu. Las może nie
typowo grzybowy, bo głównie bukowo-świerkowy i do tego strasznie
krzywy, ale w jednym miejscu znalazłem kilka ładnych prawdziwków i
kozaków. I tak planowałem zajrzeć do lasu (ale już nizinnego) w drodze
powrotnej, ale skoro tam też był las…

Do domu zbierałem się zaraz po obiedzie. Odwiozłem smoka do centrum, i
wziąłem jednego pasażera do Gliwic. Po drodze zajrzeliśmy jeszcze do lasu pod
Żorami, ale wysypu grzybów nie stwierdziliśmy (jeden malutki podgrzybek), mimo
że samochodów pod lasem cała masa. No cóż, tamtego lasu nie znam, może grzyby
były, a ja po prostu nie wiedziałem gdzie szukać. Do domu (właściwie to do
teściów, gdzie żona rodzinka czekała) dotarłem około 16:30.

Nie tak całkiem leniuchuję…

Postanowiłem przenieść listy dyskusyjne moich projektów z Enemies of
Carlotta
na mailmana. To pierwsze nie bardzo się
rozwija, a i możliwości ma skromne, a z mailmanem i tak się muszę męczyć przy
innych listach (przy okazji się przekonałem, że od strony administratora jest
nieco przyjemniejszy). No i nawet listy działają. Udało się to nawet pogodzić
z moją SQLową bazą użytkowników synchronizowaną na zapasowym MX. Jednak
stwierdzam, że mailman to gniot, szczególnie ten z paczki PLD
(której jednak nie chciało mi się poprawiać). A już zupełnie obsługa
wirtualnych domen dla postfixa (tak jak on to robi, to te domeny są średnio
wirtualne, bo listy zaśmiecają przestrzeń nazw systemowych użytkowników).
Ale przejście się chyba opłacało. Listy jak już ruszyły to działają, a archiwa
wyglądają lepiej.

Jakiś czas temu jeden z Release Managerów PLD prosił mnie, abym
dorobił ACLe na branche do automatyki builderów. Wczoraj więc się za to
zabrałem: cvs up, poprawka, login na src-builder (najważniejszy z
builderów), cvs up i sprawdzam jak to działa… W tym czasie inny
developer PLD mnie informuje, że jak robię te poprawki na HEAD, to to się na
nic nie zda, bo to co jest na HEAD i tak się na buildery nie nadaje, bo ów
developer coś tam samemu psocił. No fajnie, ale przecież właśnie to na głównym
builderze zainstalowałem…

Na szczęście psuja zostawił taga na ostatniej działającej wersji
automatyki. Z taga zrobiłem brancha, przeniosłem tam swoje poprawki i z tego
brancha zrobiłem cvs up na builderze. Jeszcze parę poprawek do
mojej poprawki i ACLe na branche działają :-). Mogłem wreszcie
pójść spać (0:30).

W przedpoprzednim wpisie, tam gdzie wspominałem o RFC 3920, 3921, 3922 i
3923, wspominałem, że dodam odwołania do tych RFC do dokumentacji PyXMPP.
Jednak dopiero przed chwilą mi się to udało, przez te zabawy z automatyką
builderów i listami dyskusyjnymi. Ale za to dopisałem też odwołania do
wszelkich innych implementowanych RFC i JEPów. Będzie łatwiej znaleźć
odpowiedni dokument jak będzie trzeba coś sprawdzić.

A jutro jadę na Jesień Linuksową
:-).

Choroba się przenosi na kolejne pokolenie…

Krysia od czasu, do czasu się dorywa do dużego komputera. Słychać
wtedy:
— cieba odpalić dżabela!
— odpalam dżabela!
— jeszcze tylko napisie komentarz!
— zepsułam dżabela!
— piszę komentarz!

Czasem za ciągnie któregoś rodzica do dużego komputera lub laptopa i:
— tu dżabeluj!

Dziecko ma też swój putel — starą klawiaturę leżącą na stole.
Tam też dżabeluje czasem. Ostatnio robiła porządki w zabawkach i na
dnie chomika znalazła myszkę. Chyba nie potrafiła tego nazwać, ale jej
powiedziałem, że to myszka (i nic więcej). Dziecię zaraz to wzięło i
wdrapało się na swoje krzesełko przy stole:
— dzidzia podłączy myśkę tu do putela!

Hip, hip, hurra! XMPP to już Proposed Standard!

IETF Publishes XMPP
RFCs

A więc protokół Jabbera, a dokładniej jego unowocześniona wersja, został
oficjalnie zatwierdzony przez IESG i zyskał miano proponowanego
standardu
. Jest teraz dostępny w postaci dokumentów RFC o numerkach:
3920,
3921,
3922
i 3923. :-)

Ja z tej okazji postaram się dzisiaj uzupełnić dokumentację PyXMPP o odwołania
do odpowiednich fragmentów tych dokumentów.

Wrrr… i akurat teraz Jogger nie działa 😦

Rozpowszechnianie standardów…

Już pisałem o tym, że do generowania dokumentacji do PyXMPP używam
Epydoc. Bardzo ładnie wyciąga
dokumentację z kodu, ale… zajrzałem wczoraj do wygenerowanego HTMLa.
Najpierw miła niespodzianka, DOCTYPE XHTML 1.0 Transitional. Jednak
radość znikła gdy zapuściłem na tym xmllint --valid
--noout
. Nawet well-formed to nie było. xmllint
--html
nie lepiej. Ani o XHTML, ani HTML. Gdy zajrzałem do środka
moje obawy się potwierdziły — koszmarek. Wstyd mi by było to na stronie
projektu publikować.

Wczoraj więc wypełniłem bugreporta na SourceForge, a
dzisiaj w tym podłubałem i conieco porawiłem. Już się waliduje, niestety nie
jako XHTML Strict, bo to ramek używa. Ale i tak usunąłem wszystkie
<center/>,
<font/>,
<b/>,
<i/>, itp.,
zamieniając na coś odpowiedniejszego i dodając odpowiedni styl. Poprawiłem
też funkcję kolorującą regexpy (w dokumentacji pyxmpp.jid wrzucała znak bajt 0
do wyniku) oraz obcinającą za długie fragmenty HTMLu (żeby zamykała tagi).
Patcha dołączyłem do bugreportu i opisałem na liście dyskusyjnej. Zobaczymy co
z tego wyniknie ;-). Mam nadzięję, że patch nie zostanie olany.

Coś nie tak z resolverem…

Już jakiś czas temu ktoś miał problemy z CJC, które nie łączyło się z tym co
trzeba, czy nie mogło znaleźć serwera. Pomyślałem, że to mój resolver nawala,
ale user który to zgłosił stwierdził, że miał bzdury w swojej konfiguracji
(/etc/resolv.conf).

Dzisiaj dwóch (a może jeden wczoraj, nie pamiętam) użytkowników zgłosiło mi,
że CJC zwraca błąd, że serwer odrzucił połączenie. Poprosiłem o logi i w
jednym z tych logów jak byk było, że CJC szuka
jabber.bnet.pl, a potem łączy się z
209.73.243.23, który to adres IP nie ma nic z
jabber.bnet.pl wspólnego. Drugi user w logach nie miał nic na ten
temat (nie wiem czemu), ale zaczęło mu działać dopiero po podaniu adresu IP
serwera w konfiguracji CJC.

Czyli jakiś błąd ewidentnie jest, ale ja nie wiem jak go szukać. Bo oczywiście
u mnie działa.

Dymy — część 4 i ostatnia (miejmy nadzieję)

Autko już stoi pod blokiem. Okazało się, że strzelił trójnik doprowadzający
płyn do parownika gazu. Był plastikowy, teraz założyli mi metalowy —
powinien wytrzymać dłużej. Dzisiaj kumpel mi mówił, że też kiedyś coś takie
miał, więc widać w Uno na gazie tak bywa. Przy okazji trzeba było spuścić
stary płyn i na nowo napełnić instalację.

Okazało się też, że przez roztargnienie zapewniłem mechanikom dodatkowy
kłopot. Zostawiłem im kluczyki, ale zapomniałem powiedzieć jak się immobilizer
wyłącza… Na szczęście jakoś sobie poradzili (kontaktując się z żoną).

Razem kosztowało nas to 80zł. Nie jest źle, o ile podobnie niespodzianki
nie będą się zdarzać częściej.

Spamerzy bywają zabawni…

Oto co znalazłem w folderze poczty do administratorów (z oczywistych
względów nie objętej filtrami antyspamowymi):

1691     Oct 02 Getting Laid    ( 190) Let's meet and HaveSex Tonite admins
1692     Oct 02 Emily Ejacs     (  75) Exploding Finishes admins (squirters!)

Już same tytuły ciekawe, a w środku jeszcze dowcipy (pewnie żeby oszukać
filtry statystyczne). Taki spamer potrafi czasem człowieka rozbawić… ale do
SpamCopa i tak poleci!

Nie jest dobrze…

Żonka dzisiaj była u dentystki. Wyrwano jej ósemkę, kiereszując przy tym
jej szczękę nie mniej niż mnie przy usuwaniu operacyjnym w zeszłym roku. Teraz
obolała i nieszczęśliwa siedzi u rodziców. A mnie jej nastrój udzielił się już
po dwóch SMSach od niej, mimo że jeszcze wtedy nie wiedziałem co się stało. I
chyba zaczynam znowu mieć doła :-(.

Rano autko nie było jeszcze gotowe. Przed chwilą zadzwoniłem do mechanika i
podobno już jest naprawione. Jak spytałem ile to będzie kosztować?
usłyszałem, że „100zł nie przekroczy”. Niby fajnie, ale ja mam w portfelu 5zł,
więc muszę jeszcze iść do bankomatu…

Na razie puściłem sobie głośno Beth Quist i zjadłem
obiad (mniam mniam!). Taka muzyka wydaje mi się w sam raz — nie
specjalnie wesoła (na słuchanie takiej nie mam teraz ochoty), ani nie
specjalnie smutna (to by dołowało jeszcze bardziej), a działająca na emocje. I
chyba pomaga… :-)