Łażenie po drzewach

Opublikowane przez jajcus

Jakiś czas temu wyczytałem na
newsach, że w Świerklańcu jest fajny park linowy. Jakiś czas temu
mi mama wychwalała coś podobnego tyle, że w Wiśle. Ja kiedyś uwielbiałem łazić
po drzewach, więc chętnie czegoś takiego bym spróbował. Dzisiaj ładna pogoda,
dzień wolny, dobrze by było go jakoś miło z rodzinką spędzić. A o Świerklańcu
dużo dobrego, nie wliczając tego parku linowego, słyszałem. Zabrałem więc
rodzinkę na wycieczkę…

Na miejsce trafiliśmy właściwie bez problemu (nie licząc tego jak się
władowałem jak blondynka pod prąd przy samym wjeździe do parku). Już
w pierwszej chwili stwierdziliśmy, że tamtejszy park pałacowy jest
wielki. I do tego bardzo ładny. Pełno ludzi, ale nie aż tyle,
żeby uprzykrzało to nam tam pobyt. Znaleźliśmy też wspomniany park
linowy.

Właściwie to nie byłoby go w ogóle widać, gdyby nie tłumek ludzi
patrzących się w górę. Gdy podeszliśmy okazało się, że rzeczywiście tam coś
jest – kilka drzew połączonych linowym torem przeszkód. Właśnie jakiś
gostek kończył tam zabawę. Było widać, że ma niezłego pietra, a przy okazji
niesamowicie godoł po śląsku. Zresztą instruktor nie był gorszy –
przyjezdni z innej części Polski mogli by uznać, że to takie przedstawienie
dla turystów.

Gdy tamten zszedł zaraz zacząłem się rozglądać za jakąś kolejką, czy
zapisami… Okazało się, że jeden chętny już jest, ale ja się też od razu
załapię. Krótkie szkolenie – jak się bezpiecznie przypinać
karabińczykami do lin asekuracyjnych i mogliśmy zaczynać. Ja pierwszy, za mną
jakiś młody chłopak.

Najpierw sznurkową drabinką na górę. Wszedłem, ale tak się przy tym
zmęczyłem, że zwątpiłem czy daleko zajdę. Na szczęście kolejne ćwiczenia już
nie były takie siłowe. Przeszedłem większość tego toru przeszkód,
poziom adrenaliny w organiźmie przy tym podskoczył to raczej niespotykanego
u mnie poziomu. Przy którymś z kolei odcinku już całkiem nieźle mi szło
– zaczynałem czuć się trochę pewniej… Do czasu. Gdy dotarłem do
najdłuższego odcinka, z wiszącymi na sznurkach oponkami zwątpiłem. Mimo to
spróbowałem, ale na drugiej oponce się poddałem. Z wysiłkiem jakoś jeszcze
wróciłem na drzewo i poprosiłem o spuszczenie mnie w dół (schodzenie było
chyba najprzyjemniejsze). Może innym razem przejdę więcej. Na dziś tej
adrenaliny i wysiłku stanowczo wystarczy. :-).

A przy okazji przypomniała mi się jeszcze piosenka: 

Po linie idziesz sam
i w całym cyrku cicho tak
i krok za krokiem musisz iść
nie masz odwrotu musisz spaść

wszyscy czekają żebyś spadł
wędrujesz po to żeby spaść
balansujesz po to żeby spaść
ta cisza jest dla ciebie

[...]
(Republika, Sam na linie)

Co w lesie piszczy

Opublikowane przez jajcus

Pozazdrościłem żonie i córce atrakcji na świeżym powietrzu
i wybrałem się na wycieczkę do lasu. Już po drodze mogłem podziwiać piękno przyrody —
ukwiecone łąki i pobocza wyglądały naprawdę malowniczo. Widać burza dobrze zrobiła cykoriom,
dziewannom i innym roślinkom. Zresztą, burza była tam tuż przede mną. Co prawda, w Gliwicach sucho,
ale po drodze bardzo mokro, a jeszcze miejscami pokropiło.

W lesie już nie padało, ale było bardzo mokro i trochę parno, ale o niebo lepiej niż wczoraj
w mieście. Grzybów brak, ale też nie spodziewałem się udanych zbiorów. Jednak, jeśli pogoda (ciepło
i mokro) się utrzyma, to jest szansa na wysyp grzybów w przyszył tygodniu. Ale pewnie nie będę miał
już wtedy czasu albo chęci, żeby to sprawdzić.

W każdym razie moje dziewczyny moczyły nogi w morzu, a ja w leśnej trawie. Mam mokre spodnie,
buty i skarpety, ale jestem zadowolony z wycieczki. Teraz pójdę na miasto na jakiś obiad —
w lodówce skończyły się jajka, a więc i moje kulinarne możliwoście ;-).

Pogoda w rosterze…

Opublikowane przez jajcus
  • [away] Uff, jak gorąco!
  • [xa] @home - uff jak gorąco
  • [away] pzebrzydle lato, dajcie mi zime, albo chociaz deszczowa jesien
  • [away] prażę się
  • [online] ... 303.15 K indoors ... uff ... hot ...

Tylko jeden się wybija:

  • [xa] Siedzę na balkonie, na słoneczku. W domu jakoś chłodno.

A ja w pewnej chwili stwierdziłem, że mam ochotę sobie puścić chłodną muzykę…
Puściłem cacy cacy fleischmaschine Świetlików. To jest chłodne?

Masakra…

Opublikowane przez jajcus

Narzędzia: śrubokręt, młotek, brzeszczot, siekiera i słomka.

  1. Wydłubujemy mu oczy śrubokrętem.
  2. W jedną tak zrobioną dziurę wbijamy słomkę i wydmuchujemy przez nią płynną
    zawartość.
  3. Robimy nacięcie brzeszczotem, mniej-więcej w środku obiektu.
  4. W nacięcie wkładamy ostrze siekiery, a drugą jej stronę uderzamy
    młotkiem.
  5. Gotowe! Teraz już można wyjadać smakowity miąższ.

To oczywiście wypróbowana metoda otwierania orzecha kokosowego.
:-) Właściwie, to zmodyfikowana wypróbowana metoda — słomki
użyłem po raz pierwszy, ale dzięki temu szybciej udało mi się zakończyć
operację.

I jeśli ktoś zna jakiś znacznie prostszy sposób, to nie jestem pewien czy
chcę go znać… teraz to taka fajna zabawa… ;-)

Integracji ciąg dalszy…

Opublikowane przez jajcus

Jak wiadomo, na każdy wyjazd człowiek musi czegoś zapomnieć. Czego ja
zapomniałem dowiedziałem się podczas porannej toalety. Najpierw, że nie
wziąłem dezodorantu (przed wyjściem z domu wyjąłem go jeszcze tylko na
chwilkę z kosmetyczki i tak najwyraźniej został), potem, gdy już miałem
piankę na twarzy, że brakuje też maszynki do golenia. W recepcji dowiedziałem
się gdzie jest sklep i kupiłem brakujące artykuły (takie jakie akurat były w
tym wiejskim sklepiku). Nie, bez pianki na twarzy ;-)

Zdążyłem dotrzeć na śniadanie w miarę na czas, kolega z pokoju się
trochę spóźnił, bo wcześniej wyszedł na spacer i trochę za daleko w las
poszedł. Przy śniadaniu zaraz obgadano moją koszulkę z pingwinem — szef
był w podobnej, tyle, że z logo Microsoft Windows.

Po śniadaniu wsadzono nas do autobusu i pojechaliśmy na wycieczkę.
Najpierw godzina jazdy do ruin zamku ogrodzieńskiego na Podzamczu. Tam
zwiedzanie zamku, potem pół godziny autobusem na Pustynię, Błędowską
oczywiście. Później kolejne dwie ruiny zamków, jeden w odbudowie, jakiś
klasztor i pustelnia (ale mi to atrakcja). Do hotelu na obiad dotarliśmy po
17-tej (według wcześniejszego planu miało być o 14-tej). Wszyscy mieli dosyć,
a podobno jutro czekają nas podobne atrakcje… Zresztą, jedną z dzisiejszych
atrakcji był przewodnik. Straszny gaduła, a gdy odjeżdżaliśmy z Pustyni, to
jeszcze nam w autobusie śpiewał — Hej sokoły.

Obiadu też nie podali nam od razu, a jak już podawali to powoli, chyba
brali nas na przetrzymanie. W tym czasie na dole zaczynało się jakieś wesele.
Weselnicy chyba nawet zjedli nam lody, bo miały być po obiedzie, a nie było.
Na terenie hotelu upchnięto dzisiaj trzy imprezy. Jedno wesele, chyba większe
niż możliwości hotelu, bo tańce odbywały się także w pomieszczeniu przed
recepcją, a stoły z żarciem stały nawet na korytarzach. Poza weselem dwie
grupy przy ogniskach (w tym nasza). Ognisko full-wypas z żarciem,
piciem i DJem. Taki DJ to potrafi człowieka do ogniska zniechęcić… ciągle
tylko jakiś polski hip-hop itp. badziewie. Poza tym cały czas czułem, że nie
całkiem tam pasuję, bo wszyscy się raczej w parach zintegrowali. Więc zjadłem
co było dobrego (mam nadzieję, że bigosu tym razem ciężko nie odchoruję) i
zacząłem się włóczyć po okolicy. Raz mnie z lasu wyciągnęło hasło
zapraszamy na karkówkę, potem obszedłem tutejszy staw — Amerikan.
Fajnie się tak chodzi nocą po lesie.

W końcu łażenia miałem dość, a przy tym ognisku wysiedzieć nie byłem w
stanie (z wyżej opisanych powodów). Więc wróciłem sobie do pokoiku, włączyłem
laptopa, komórkę z GPRS i koncert 1.2.3… w TV do zagłuszania dźwięków zza
okna. No i tak sobie Jabberuję i Joggeruję — zintegrowałem się z firmą,
że hej! ;-) Ale może jeszcze na to ognisko zajrzę…

Pingwinaria, dzień pierwszy.

Opublikowane przez jajcus

Wyjechałem z domu rano, dwadzieścia po siódmej. Podjechałem jeszcze na plac
Piastów po kolegę z Bytomia i ruszyliśmy w kierunku Krynicy. Droga była
bezproblemowa i udało się ją pokonać, spokojną jazdą (inaczej tym samochodem
się nie da), w cztery godzinki. Na miejscu jeszcze prawie nikogo poza
organizatorami nie było. Załatwiłem co było do załatwienia i
postanowiłem zwiedzić okolicę…

Na północnym stoku Góry Parkowej, zaraz obok hotelu, leży jeszcze masa
śniegu (około 1.5m), ścieżka też ośnieżona, a ja w wiosennym ubraniu (bez
kurtki, czy swetra, tylko w koszuli flanelowej). I było mi ciepło. Szczególnie
że wdrapywałem się na górę szybkim krokiem, trasą niekoniecznie spacerową
— jeszcze częściowo ośnieżonym i oblodzonym torem saneczkowym. Po drodze
spotkałem kilka wiewiórek, a także stado jeleni (właściwie to łani), które
patrzyły się na mnie jak na jakiegoś idiotę (kto inny w letnich butach i bez
kurtki brodzi w śniegu?) i nawet nie próbowały uciekać. Na górze trochę wiało
(halny), ale i tak było dość ciepło, jednak nie na tyle, żeby długo tam
siedzieć. Było tam trochę tubylców, z jednym z nich, całkiem
sympatycznych, sobie trochę pogadałem. Zainteresował się, czy mi nie zimno,
poopowiadał co interesującego mogę zobaczyć w drodze na dół, pogadaliśmy o
tych łaniach, które tu właściwie oswojone, a kiedyś było ich nawet więcej itd.
itp. Oczywiście rozmowa nie była zupełnie bezinteresowana i pan pokazał mi co
ma na swoim stoisku. Polubiłem go, więc nawet coś kupiłem (trzeba wspierać
lokalny folklor), jakiś kamyczek co ma Wodnikowi szczęście przynosić, nawet
coś utargowałem, a do tego rzemyczek gratis ;-).

Wróciłem akurat na obiad. Wbrew Pingwinaryjnej tradycji, jedzenia było
dobre i dużo (szwedzki stół, na którym niczego nie zabrakło). Potem oficjalne
otwarcie i pierwsze wykłady. Na żadnym nawet nie ziewnąłem, więc całkiem
niezłe. Potem pyszna i obfita kolacja. Po kolacji miałem dylemat, pójść na
wykład polskiego CERTu, czy na basen (czynny tylko do 20:00), na który
przysługuje mi 45 minut dziennie. Wybrałem basen, bo rzadko zdarza mi się
popływać, a jak jest taka okazja, to warto zadbać o formę.

Po basenie wróciłem do pokoju, gdzie akurat odbywało się spotkanie ŚLUGu.
Trochę poudzielałem się w dyskusji, a jednocześnie próbowałem CJC odpalić.
Odpaliłem właściwie przed wyjściem, ale się wyłączył. W kolejnych próbach też,
albo się nie mógł połączyć, albo zaraz po zestawieniu połączenie się
zawieszało i w końcu zrywało. Dostęp do Internetu okazał się fatalny. Dopiero
później, po zakończeniu spotkania zaczęło to jakoś działać, więc mogę napisać
na Joggera to co piszę.

Z dostępem do Sieci było w ogóle ciekawie… Miał być. Jak przyjechałem do
hotelu okazało się, że nie ma, będzie za miesiąc. W pokoju gniazdko
Ethernet było, to podłączyłem HUBa, ale nawet lampka link się nie
zapaliła. Szybko okazało się dlaczego, bo zobaczyłem na korytarzu dziury w
ścianach pod skrzynki, gdzie wystawały kable Ethernet, nawet zakończone
wtyczkami RJ45. Przed obiadem już dwóch panów ładowało tam HUBy i montowało
skrzynki. Po obiedzie już link się świecił, ale adresu po DHCP się nie
dostawało. Przed kolacją już DHCP działało, ale net nie bardzo. A teraz działa
wszystko :-). Ciekawe jak długo…

Nagość…

Opublikowane przez jajcus

Znowu zajrzałem na blog
Sarong Party Girl. Lubię jej teksty. Nie tylko dlatego, że są
nieprzyzwoite (to oczywiście też ;-)), ale dlatego że podoba mi
się sposób w jaki pisze. I to co pisze też. Daje do myślenia. Tylko trochę
tego dużo i teksty długie, dlatego zaglądam tam tylko czasem i nie czytam
wszystkiego.

Dzisiaj przeczytałem jej tekst o nagości
Tropical Silence. Niezły, chociaż nie zgadzam się z nim w 100%. Czy
potrafilibyśmy tak docenić piękno nagich ciał, gdyby nigdy nie były ukrywane?
Chyba nie.

Fajnego ptaszka widziałem…

Opublikowane przez jajcus

Dzisiaj wracając do domu, po wczorajszej imprezie (znakomitej, na samo
wspomnienie robi się miło… :-)) i dzisiejszym obiedzie u teściów, zobaczyłem
dziwnego ptaka na drzewku koło śmietników przy naszym bloku. Najpierw myślałem
że to wrona (ciemny, ale jaśniejszy na brzuchu), ale całkiem na wronę mi to
nie wyglądało. Ptak był większy od sroki (taka też siedziała na tym drzewku,
kilka sikorek też), siedział na gałęzi bardziej wyprostowany niż taka wrona,
na brzuchu miał poprzeczne białe i szare paski. Grzbiet chyba brązowy.
Sylwetkę jak najbardziej ptaka drapieżnego, a w szponach jakąś myszkę czy
inną przekąskę. Miałem też wrażenie, że ma na dziobie wyraźne wąsy, ale
potem uznałem, że mogły to być kawałki tego co jadł. Udało mi się podejść do
niego na parę metrów. Ptak nawet się bardzo nie przestraszył trochę
poobserwował (stałem nieruchomo) a pochwili uciekł dając nura w dół do dziury
w płocie.

Po powrocie do domu od razu zajrzałem do swoich przewodników z ptakami. Na
żadnej ilustracji nie znalazłem dokładnie tego co widziałem. Najbardziej
podobne wydały mi się: samica krogulca i jastrząb. Ale jedno i drugie są u nas
podobno bardzo rzadkie, więc pewnie się pomyliłem. Ale skoro kiedyś na mierzei
wiślanej widziałem orzechówkę, która żyje u nas podobno tylko na mazurach, to
wszystko jest możliwe.

Co było jak mnie nie było – wersja oficjalna ;-)

Opublikowane przez jajcus

W piątek Pojechałem do Ustronia na Jesień Linuksową. Z domu wyszedłem
o 13:10, ale z Gliwic wyjechałem o 14:10, bo najpierw stałem na stacji w
kolejce po gaz, a potem się głupio władowałem w korek na Portowej. Do Ustronia
dojechałem bez problemu (dziwne, bo wcześniej tam nie jeździłem, a wybrałem
sobie trasę drogami, których prawie na mapach nie widać). Niestety,
zapomniałem przed wyjazdem sprawdzić gdzie to właściwie mam dotrzeć. Myślałem,
że może jakoś na pamięć trafię, ale się nie udało. Zadzwoniłem do żony, która
robiła za komputerowy system nawigacji i przeczytała mi przez telefon mapę z
Internetu. Niewiele to dało, poza tym że poznałem nazwę ośrodka i ulicy.
Zrobiłem kółko po Ustroniu, aż w końcu zapytałem jakiś ludzi o ul. Wczasową i
ośrodek Wiecha. Nie wiedzieli, odesłali mnie na rynek do planu miasta. Na
planie centrum takiej ulicy nie było, ale na mapie okolicy też nazwy ulic były
podane. Więc udało mi się ośrodek zlokalizować, a potem nawet dojechać. To
dziwne, bo chyba nigdzie nie widziałem gorzej oznaczonych ulic. Zamiast
tabliczki przy każdym wjeździe, widocznej z każdej strony, to ulice miały
najwyżej jedną, zwykle niewidoczną i to tylko pryz niektórych skrzyżowaniach.
Dojeżdżając pod ośrodek wymęczyłem samochodzik na tamtejszych drogach (na
niektóre podjazdy dwójka okazywała się za wysokim biegiem, ale jakoś autko
sobie radziło).

Już w piątek było parę fajnych wykładów i pół nocy przegadane o
okołolinuksowych pierdołach. W sobotę też prelekcje. We wszystkich nie dało
rady uczestniczyć, mimo że część wypadła z agendy. Większość z tych, których
wysłuchałem podobała mi się. Wieczorem było ognisko, przy którym mieliśmy
dodatkową atrakcję na gapę. Jakaś konkurencyjna impreza w
ośrodku obok miała w programie pokaz sztucznych ogni. Imponujący. Takiego
łomotu to nawet na Sylwestra nigdy nie widziałem. Po ognisku (czy raczej w
trakcie, bo tam jeszcze się coś tliło i ktoś przy tym siedział) oczywiście
tradycyjne Karaoke, a więc stado wyjących pingwinów. Część tej atrakcji
mnie ominęła, bo odwoziłem dziewczynę smoka do centrum — ciekawe
przeżycie: jazda nocą i we mgle tymi krętymi stromymi ulicami. Po powrocie do
ośrodka miałem zamiar wysłać ten wpis (jego pierwotną wersję) na Joggera, ale
ten odmówił współpracy. Byłem zły.

W niedzielę o mało nie zaspaliśmy na śniadanie. Po śniadaniu wysłuchałem
dwóch wykładów i nie wytrzymałem — musiałem dać upust mojemu grzybowemu
maniactwu i przed obiadem poszedłem jeszcze na godzinkę do lasu. Las może nie
typowo grzybowy, bo głównie bukowo-świerkowy i do tego strasznie
krzywy, ale w jednym miejscu znalazłem kilka ładnych prawdziwków i
kozaków. I tak planowałem zajrzeć do lasu (ale już nizinnego) w drodze
powrotnej, ale skoro tam też był las…

Do domu zbierałem się zaraz po obiedzie. Odwiozłem smoka do centrum, i
wziąłem jednego pasażera do Gliwic. Po drodze zajrzeliśmy jeszcze do lasu pod
Żorami, ale wysypu grzybów nie stwierdziliśmy (jeden malutki podgrzybek), mimo
że samochodów pod lasem cała masa. No cóż, tamtego lasu nie znam, może grzyby
były, a ja po prostu nie wiedziałem gdzie szukać. Do domu (właściwie to do
teściów, gdzie żona rodzinka czekała) dotarłem około 16:30.