Głupi Psuja

Rano dojeżdżając do pracy stwierdziłem, że świeci mi się kontrolka zbyt
wysokiej temperatury silnika. Najwyraźniej zaświeciła się już na miejscu.
A wentylator się nie włączył. Znaczy się coś jest popsute. Zacząłem kombinować,
trzy raz wracałem się do samochodu. Włączyłem ogrzewanie kabiny i dmuchawę,
żeby go trochę ochłodzić, ale leciało zimne powietrze. Potem uznałem, że
trzeba by sprawdzić poziom płynu chłodniczego. Przez ścianki zbiorniczka nic nie widziałem,
więc wpadłem na genialny pomysł, żeby odkręcić kurek i zajrzeć do środka. Odkręciłem
tylko trochę i z sykiem prysnęło na boki. Szybko dokręciłem, ale trochę płynu
uciekło. Na gorący silnik, więc i dymu trochę naprodukowałem…

W firmie wspomniałem kolegom o problemie z samochodem. Przy okazji
dowiedziałem się, że to nie jedyny problem, bo jedno tylne światło mi nie
działa. Potem zająłem się pracą. O dziwo, dzisiaj nawet nie było źle. Gdy
wyszedłem po drugie śniadanie, standardowo po owocka, to rzuciły się na
mnie ciemne winogrona. Jabłek i bananów miałem chwilowo dość. Wziąłem małą
kiść i mało mnie nie powaliło, gdy usłyszałem cenę, z piekła rodem: 6.66zł
(zwykle kupowałem owoców za 2-3zł). No cóż, raz zaszaleć można. O samochodzie
i o tym, że miałem wziąć pieniądze z bankomatu, zapomniałem.

W końcu nadeszła wyczekiwana 16:00. Zdążyłem sobie przypomnieć
o bankomacie, więc zadzwoniłem do żonki, spytać się ile pieniędzy wziąć. Żonka
przypomniała mi o samochodzie. Wziąłem pieniądze, wróciłem do auta i zajrzałem
pod maskę… Płynu chłodniczego nie było właściwie nic. Wymieniłem jeszcze żarówkę
w tylnej lampie (ciekawe, czy przy tym też coś zepsułem) i zacząłem dzwonić do żony,
do ojca, do znajomych, do mechanika, co z tym chłodzeniem zrobić. Wersje były różne:
nalać wody, spuścić wszytko potem nalać płynu lub wody, dolać płynu.
Najbardziej przekonywała mnie wersja mechanika, który polecił dolać jakiegoś Petrygo
(podobno kompatybilne z tym co mi wlał) i tak, ostrożnie dojechać do niego. Poszedłem więc
na stację po płyn…

Stacja to był Shell, a więc swojskiego Petrygo tam nie było. Ceny tego co
było nie zachęcały, szczególnie, że mogło to po drodze wypłynąć. Do mechanika
się nie dodzwoniłem, więc samodzielnie postanowiłem kupić najtańszą opcję
– wodę destylowaną. Po odejściu paru kroków od stacji, wróciłem się
jeszcze po żaróweczki, żeby mieć zapas po dzisiejszej wymianie.

Wróciłem do samochodu. Ciężko było coś nalać i stwierdzić ile się nalało, bo ciemno.
Więc wpadłem na kolejny genialny pomysł. Że chwilkę, to mogę sobie
reflektorami poświecić (a wiedziałem, że akumulator mi trochę szwankuje). Dolałem wody,
wsiadam, odpalam… odpalam… nic. Akumulator ma dość. Właściwie mogło mu już
zaszkodzić świecenie przy sprawdzaniu żarówki, albo oświetlenie wnętrza, gdy
grzebałem pod maską. Nie ważne, w każdym razie byłem znowu uziemiony.

Na taki wypadek już się kiedyś przygotowałem i kupiłem kable do
pożyczania prądu. Tyle, że nie było od kogo pożyczać. W końcu
zadzwoniłem do kumpla, co mieszka w Zabrzu, ale spory kawałek od firmy. Po 15
minutach przyjechał i udało się uruchomić samochód. Dojechałem do Gliwic.
Zostawiłem samochód u mechanika, którego zresztą już nie było, ale syn
(oponiarz) obiecał zaopiekować się gratem. Jutro będzie trzeba pogadać
z mechanikiem co i jak i dowiedzieć się czy/kiedy/co może być z tym zrobione.

W końcu dotarłem do domku. Przygotowana była patelnia z boczkiem na jajka
sadzone, ziemniaczki oraz zupka. Uznałem, że najbezpieczniejsza będzie zupka,
gdybym miał coś smażyć, to znowu bym coś spieprzył… Gdy zupka się grzała,
zabrałem się za zmywanie naczyń. Już i tak żonce podpadłem, wypadałoby zrobić coś miłego.
Żonka przyszła, gdy jadłem zupę. Zaraz obejrzała umyte naczynia… Rozwaliłem
Krysi talerzyk… Co za dzień. :-(

Beznadzieja…

Miałem zamiar tu sobie pomarudzić. Długi wpis jakie moje życie (w
aktualnym moim mniemaniu) jest beznadziejne… Ale przeczytałem wpis
kogoś innego, kto przeżywa prawdzwą
tragedię i wiem, że przecież jestem szczęśliwym człowiekiem. Mam chyba
wszystko czego mógłbym chcieć, a nawet więcej…

… tylko skąd te łzy w oczach …i to zniechęcenie do wszystkiego …i
warczenie na bliskich …spławianie rozmówców na Jabberze …czekanie na
niewiadomoco…

Po koncercie…

Dzisiaj wybrałem się z żonką na koncert, na Łzy, w Wiatraku.
Wyszalałem się nieźle. Mimo, że popularny zespół, to zagrali kawał niezłego
rocka. Było super, ale rzeczywiście, troszkę za głośno.

A teraz trochę pomarudzę…

Niestety, żonka się tak dobrze nie bawiła. Właściwie, w ogóle się nie
bawiła, mimo, że tak na to liczyłem… No cóż… wygląda na to, że jestem skazany
na jeżdżenie na koncerty samemu. :-( W sumie prawie zawsze tak było.
Ma to też swoje zalety, ale trochę smutno zawsze jest, szczególnie gdy się
widzi bawiące się razem pary, czy chociaż grupki przyjaciół… Jednak na dobrym
koncercie zwykle przychodzi taki moment, gdy mijają smutki, zostaję tylko ja i muzyka.
I wbrew wszystkiemu znakomicie się bawię… tyle, że koncert zwykle szybko się
kończy… Podobnie było tym razem.

Ale żonka jest kochana. Nawet dzielnie zniosła dzisiaj moje marudzenie. Dziękuję!

Po powrocie do domu humor prawie mi się poprawił… a tu jeszcze kolejna
nowina… wrrr… nie dość że łapie mnie jesienna depresja i żadnych, powodów
do zmartwień nie potrzebuję, to jeszcze kaczki dorwały się do władzy…

Swoją drogą, jeśli ta jesienna depresja mi nie odpuści, to nienajlepiej
się Jesień Linuksowa zapowiada…

Dałem się pociąć…

Parę miesięcy temu pojawiła mi się pewna wypukłość koło ucha. Nie bolała, ale
denerwowała. Parę tygodni temu poszedłem z tym (między innymi) do dermatologa.
Lekarka uznała, że to tylko chirurgicznie usunąć można i dała mi skierowanie
do chirurga. W zeszły tygodniu poszedłem do tego chirurga —
państwowo i wyobraźcie sobie, że zapisano mnie na godzinę a jak
przyszedłem nic nie musiałem czekac w kolejce. Chirurg obejrzał, pomacał
i stwierdził: Kaszaczek. Do usunięcia. Powiedział to tak, jakby miało
mnie to zaskoczyć, abo co. A przecież w celu tego usunięcia tam przyszedłem.
Powiedział, że w poniedziałek mam się zgłosić na zabieg i tyle było wizyty.

Dzisiaj się więc zgłosiłem. Pani kazała mi się położyć na stole,
wycelowała we mnie lampę i przemyła kaszaczka. Przyszedł chirurg, nie
żałował sobie alkoholu, nawet stwierdził bez gorzały dzisiejsza medycyna
nie funkcjonuje
. Na szczęście nie stosował tego doustnie, ale do
przemywania miejsca operacji. Jeszcze strofował asystentkę, że za słabo
polewa. W końcu wyciął co było do wycięcia i zaszył. Nic nie czułem poza
ukłuciem igły ze znieczuleniem i potem lekkimi pociągnięciami
i przyciśnięciami. Za to bardzo dobrze słyszałem np. pieniącą się wodę
utlenioną — w końcu cięli mnie zaraz obok ucha.

W środę mam się zgłosić do zmiany opatrunku (opatrunek ==
zwykły plaster, w tym przypadku), a w przyszły poniedziałek do zdjęcia szwów.
Miałem się też zaopatrzyć w środki przeciwbólowe, bo w końcu mam dziurę
w policzku i może boleć. Rzeczywiście, tak godzinę po zabiegu, trochę bolało.
Łyknąłem dwa Ibupromy i jak na razie jest dobrze. W porównaniu do usuwania ósemki taka
operacja to sama przyjemność. ;-)

Niestety poza wizytą u chirurga nie jest dzisiaj tak miło. Okazało się
znowu, że jestem paskudnym mężem i znowu zostałem skutecznie zdołowany.
:-( Aby się trochę pozbierać poszedłem na miasto… powłóczyłem
się po centrum, w kawiarence zjadłem sobie deser Sułtański z gałką lodów
czekoladowych, poszwędałem się na peronach na dworcu, kupiłem tabliczkę
czekolady (60% kakao, mniam) i zacząłem dalej się włóczyć w kierunku domu. Jak
byłem prawie na miejscu, to deszcz mnie zagonił do najbliższej bramy. Brama
prowadziła do knajpy. Knajpa (4art przy Wieczorka w Gliwicach) okazała się
całkiem sympatyczna. Z głośników leciał blues. Kupiłem więc sobie kolę
z cytrynką (albo mam wrażenie, albo barman nie potraktował mnie całkiem
poważeni) i usiadłem. Sączyłem sobie tę kolę, przegryzałem resztkami czekolady
i słuchałem bluesa. Chyba lubię bluesa…

W końcu wróciłem do domu, już trochę uspokojony (oaza spokoju, jeśli
wiecie o co mi chodzi ;-)), a życie musi potoczyć się
dalej…

I znowu dałem plamę

I znowu nie stanąłem na wysokości zadania. Znowu zachowałem się nie tak
jak trzeba, znowu potem chciałem uciec i znowu usłyszałem chociaż raz
byłbyś mężczyzną!
. Jak widać to mi nie wychodzi. Wielomiesięczne próby
dojścia (bo nie powrotu) do normalności nie wiele dają…

A może ktoś zna jakiś dobry kurs jak zostać prawdziwym mężczyzną?
Cześć dotyczącą seksu mam raczej opanowaną, w stopniu conajmniej dostatecznym,
ale najwyraźniej mam duże problemy z całą resztą (co pewnie i ten wpis
potwierdza)…

Idę poczytać książkę, o bajkach i czarownicach — to pewnie też
babskie/dziecinne zajęcie…

Wrrr….

Wracam z pracy, zabieram się za odgrzewanie obiadu, a tu już telefon.
Jakiemuś ważnemu klientowi coś nie działa i trzeba to sprawdzić. Odpowiadam,
że za jakieś pół godziny sprawdzę. W końcu obiadek gotowy. Jem sobie, przy
laptopiku oczywiście, delektując się chwilą spokoju. Jednak nie długo. Dorwał
mnie ktoś na Jabberze i pisze, że ten BTS
z PLD
(nad robieniem którego zarwałem kiedyś kilka nocy) w ogóle nie
działa
. Że jest do dupy, że
Bugzilla byłaby lepsza i po co w ogóle było coś innego tam pisać jak jest
gotowe rozwiązanie. Wrr….

Bugzilla była w PLD lata temu i nikt tego nie używał, bo toporne i
zupełnie niedopasowane do czegoś takiego jak dystrybucja. Potem pojawił się
jakiś nasz własny, prymitywny BTS. Ale nikt się nim nie zajmował, nie
uaktualniał, aż wkońcu zaczął on zarzynać maszynę na której chodził i został
wyłączony. Przez wiele tygodni w ogóle nie było gdzie zgłaszać błędów w PLD.
Co jakiś czas pojawiała się na ten temat dyskusja, z której nic nie wynikało
(poza tym, że wielu developerów nie chce Bugzilli). W końcu nie wytrzymałem i
mimo, że nie mam dość wolnego czasu, postanowiłem coś zrobić. Wziąłem
Flyspraya, poprzerabiałem, żeby pasowało do dystrybucji i było nieco bardziej
zgodne ze standardami. Uruchomiłem tak, aby działały podstawowe funkcje, a kod
wrzuciłem do SVN. Tyle byłem w stanie zrobić i to było dużo więcej niż
ktokolwiek zrobił w tej sprawie. Przekonałem się przy okazji, że kod Flyspraya
jest straszny, że słusznie PHP nie lubię. Wiedziałem, że to co zrobiłem jest
pełne niedoróbek, i że ja ich raczej nie poprawię. Ale uznałem że to lepsze
niż nic. I nawet ludzie zaczęli z tego korzystać — pojawiły się nowe
zgłoszenia błędów, niestety mało kto je próbował zamykać.

A teraz czytam, że to co zrobiłem jest do niczego. I to jeszcze w momencie,
gdy chcę po prostu odpocząć po ciężkim tygodniu pracy, a nie jakiś pluskw
szukać. Człowiekowi się wszystkiego w takiej chwili odechciewa, ale z drugiej
strony jedyny sposób, żeby odeprzeć zarzut to przynajmniej znaleźć błąd będący
źródłem tej opinii i go poprawić (potem można rzucić projekt w cholerę, skoro
jest do niczego i wszyscy mają to w dupie). Okazało się, że błąd występował
gdy ktoś zgłaszał buga bez podania wersji błędnego pakietu. Zamiast
odpowiedniego komunikatu generowany był nieprawidłowy kod XHTML. Mozilla
wyświetlała odpowiednią informację, że XML nie jest well-formed, a Konqueror,
podobno, nie wyświetlał nic. Poprawiłem, co miałem robić? A tak… odpocząć po
ciężkim tygodniu… eh… Następnym razem jak będzie coś podobnego do
zrobienia, to chyba ja się do tego nie zgłoszę, szkoda nerwów.

Nie jest dobrze…

Żonka dzisiaj była u dentystki. Wyrwano jej ósemkę, kiereszując przy tym
jej szczękę nie mniej niż mnie przy usuwaniu operacyjnym w zeszłym roku. Teraz
obolała i nieszczęśliwa siedzi u rodziców. A mnie jej nastrój udzielił się już
po dwóch SMSach od niej, mimo że jeszcze wtedy nie wiedziałem co się stało. I
chyba zaczynam znowu mieć doła :-(.

Rano autko nie było jeszcze gotowe. Przed chwilą zadzwoniłem do mechanika i
podobno już jest naprawione. Jak spytałem ile to będzie kosztować?
usłyszałem, że „100zł nie przekroczy”. Niby fajnie, ale ja mam w portfelu 5zł,
więc muszę jeszcze iść do bankomatu…

Na razie puściłem sobie głośno Beth Quist i zjadłem
obiad (mniam mniam!). Taka muzyka wydaje mi się w sam raz — nie
specjalnie wesoła (na słuchanie takiej nie mam teraz ochoty), ani nie
specjalnie smutna (to by dołowało jeszcze bardziej), a działająca na emocje. I
chyba pomaga… :-)