Z licencji…

Oto co znalazłem w licencji (nawet niespecjalnie długiej i wymyślnej) do
firmware i sterowników dla serwera Sun Fire v20z:

You acknowledge that Software is not designed, licensed or intended for use in
the design, construction, operation or maintenance of any nuclear facility.

Na tą licencję trzeba się zgodzić, klikając na Accept aby ściągnąć
firmware i sterowniki. Żeby było śmieszniej wstęp do tej licencji mówi, że należy ją zaakceptować przed otworzeniem
opakowania z oprogramowaniem którego dotyczy. A samo oprogramowanie jest w większości na GPL. Na szczęście to akurat
ta licencja na ściąganie uwzględnia. Ale już sam do końca nie wiem, czy jak ściągnę od nich to oprogramowanie
(GPL) to mogę przy jego użyciu budować bombę atomową, czy nie… no i jak otworzyć to opakowanie…;-)

Opieka nad projektem…

Jakiś czas temu dostałem łatę na JJIGW dodającą obsługę
subskrypcji obecności użytkowników IRCa. Rzecz fajna, przydatna, aczkolwiek
z powodu specyfiki IRCa (zmieniające się nicki), ciężka do zaimplementowania.

Dzisiaj wreszcie znalazłem czas, żeby przejrzeć tego patcha. I nie
spodobał mi się. Parę rzeczy psuł (łamiąc specyfikację XMPP i MUC), parę innych robił nia tak jakbym
chciał. Ale zawierał też pewne poprawki mojego kodu. Najbardziej dokuczyły mi:
brak dokumentacji dodanego kodu i coding style. Ale tego nie
śmiałem się za bardzo czepiać — mój kod JJIGW sam
z siebie jest kompletnie pozbawiony dokumentacji, a i śliczny nie jest.

Napisałem swoje uwagi do autora patcha. W sumie, nawet jakby nie chciał
tego poprawić, to bym patcha nałożył. Ręcznie, w większości po swojemu, ale
dodałbym te zmiany. Jednak gotowy kod, to zawsze coś. Szkoda, że rzadko dostaję
gotowe ulepszenia do moich projektów. No, ale cóż. Sam sobie też jestem winien
— komu się chce grzebać w zawiłym i nieudokumentowanym kodzie? Z drugiej
strony, jakbym się uparł, żeby wszystko udokumentować, to ten kod by pewnie
w ogóle nie powstał — zabawa mogłaby przestać być zabawna. Dobrze, że
przynajmniej API PyXMPP jakoś
udokumentowałem.

Lokalizacja po mozillowatemu…

Gdy instalowałem sobie Firefoksa 1.0 na domowym komputerku, to wybrałem
sobie angielską (brytyjską, nie amerykańską!) wersję językową. Co prawda
disc zamiast disk trochę kłuło w oczy
(w terminologii komputerowej niestety przywykłem do amerykańskiego), ale
przynajmniej colour itp. jest normalnie. W każdym razie
z tą lokalizacją jest mi całkiem dobrze, ale…

Gdy przychodzi czas na upgrade okazuje się, że nowa wersja jest na
początku tylko po amerykańsku. Na angielską wersję językową trzeba długo
czekać, mimo że w przypadku poprawek bezpieczeństwa nie powinno się czekać ani
chwili. Do Fx 1.0.5 jeszcze wersji brytyjskiej nie ma.

Pojawia się pytanie, czemu w takim razie nie zainstaluję sobie po prostu
wersji amerykańskiej. Ano temu, że po jej zainstalowaniu Fx przestaje działać
z moim obecnym profilem, a swoich ustawień i rozszerzeń nie chcę się pozbywać.
Każdy normalnie tłumaczony projekt (czyt. tłumaczony przy użyciu gettexta) ma
fallback do języka domyślnego (zwykle amerykańskiego). W takim przypadku może
się pojawić nowa wersja bez czekania na uaktualnienia lokalizacji —
w najgorszym wypadku będzie brakowało kilku napisów. A jak ktoś chce zmienić
język to po prostu wybiera nowy, ewentualnie instalując wcześniej pliki
tłumaczeń. Niestety w oprogramowaniu Mozilli to tak nie działa — muszą być
zasoby w wybranym języku albo całość się wypieprza na brakujących
encjach. Już nie mówiąc o tym, jak się sprawy komplikują, gdy z jednej
instalacji Firefoksa mieliby korzystać użytkownicy różnych języków.

No i nie wiem. Czekać dalej na Fx 1.0.5 w wersji English (British),
czy instalować domyślną i hackować swój profil (zdaje się, że poprzednio przy
tym poległem)?

I znowu na jakiś głupi artykuł trafiłem…

Już kiedyś czytałem (poprzez pubsub.com, jak zwykle) na fragment tego
artykułu (dalej nie szukałem), a teraz trafiłem do źródła: The Coming Boom

Rzecz jest o tym jak naukowcy badają kobiecy orgazm w celu wytworzenia
odpowiednika Viagry dla kobiet. Technika badań jest dość ciekawa — link
po jakim trafiłem do artykułu był trafnie nazwany Reverse
engineering the female orgasm
.

No, nie zupełnie o odpowiednik Viagry chodzi, bo nie tylko gotowość fizyczną
(co jest problemem u facetów) ma to dawać, ale także ochotę seks. Cel badań
mnie się trochę kojarzy z świństwami wsypywanymi dziewczynom do drinków, aby
były łatwiejsze. Rozumiem, że niektórym kobietom może to być potrzebne, ale
pewnie, gdy to powstanie, to jak zwykle będzie nadużywane. I rozkręci się wielka
akcja reklamowa (potęgująca to nadużywanie)… i spamerzy będą mieli co
sprzedawać… I faceci nie będą musieli już się starać, bawić w jakieś
gry wstępne itp., bo wszystko załatwi jedna tabletka… Nie, może nie będzie
tak źle… w końcu są jeszcze na tym świecie ludzie radośni mimo, że nie
używają Prozacu ;-)