Jog Jajcusia

Z pamiętnika hipochondryka

15 grudnia 2007 11:36:12 | kategorie: lajf is brutal, zdrowie,

Od ponad tygodnia codziennie wyczekuję pielęgniarki i zastrzyku jak wybawienia. Ostatnio nawet dało się po tym żyć: kaczki już nie potrzebuję, nawet udało mi się dwa razy wykąpać i ogolić. Ale jednak boli cały dzień. I w nocy. Wieczorem (około 23:00) łykam parę tabletek (rozluźniająco/uspokajających) i przesypiam... do 2-3 w nocy. Wtedy jeszcze przeciwbólowa, czasem żonka mi plecy nasmaruje jakimś żelem... no i ostatnio nawet prawie do 7:00 dosypiałem (wcześniej najwyżej do piątej). Rano troszkę lepiej, bo można się czymś zająć (chociażby jakimiś głupotami w TV) no i coraz bliżej zastrzyk (około dziesiątej).

Niby poprawa jest, ale marna. A jutro ostatni zastrzyk. Boję się. Boję się, że będzie gorzej, a przecież teraz ledwo się trzymam. Boję się, że będę musiał się w końcu ruszyć. I nie tylko do kibelka, ale do Bytomia, na konsultację neurochirurgiczną. Przerażają schody z trzeciego piętra. Jeszcze bardziej jazda samochodem (w końcu zaczęło mi się pogarszać od wycieczki do Koźla). Przeraża powrót. Właściwie najmniej boję się tego, że może mnie czekać operacja.

Wiem, że panikuję. Sam widzę, że jak się uspokoję i rozluźnię, to boli mniej. Już myślałem, że pod prysznicem nie wytrzymam drugiego mydlenia głowy, ale jak wyszedłem, to spokojnie jeszcze zdołałem się ogolić. Nie wiem na ile boli chory kręgosłup, a na ile chora psychika, ale jednak ból to ból. I trudno liczyć na to, że jak będę miał gdzieś jechać, to będę wyluzowany.

Oprócz leków na tą dyskopatię łykam Deprim... boję się, że bez tego już całkiem bym się załamał i 24h/dobę tylko ryczał w poduszkę...

Powinienem zgłosić się do neurologa w celu kontynuacji leczenia. Zadzwoniłem nawet do przychodni, ale prosząc o innego lekarza (w końcu w szpitalu zasugerowali, że dotychczas byłem źle leczony). Zarezerwowałem termin: 19 lutego. Przynajmniej coś mnie na chwilę rozśmieszyło... Ale coś wcześniej i tak będzie trzeba znaleźć. Niestety pani, która badała mnie w szpitalu, nie przyjmuje prywatnie.

Wygląda na to, że znacznie łatwiej będzie z neurochirurgiem... tylko daleko. :-(

Jeszcze tylko wrócę do mojej wizyty w szpitalu. Muszę przyznać, że tam zrobili na mnie bardzo dobre wrażenie. Niezwykle miły personel. Od pana, który przewiózł mnie na wózku, przez pielęgniarkę w izbie przyjęć, która nawet próbowała mnie rozmową zabawiać, inną, która mi zupkę dała (porządny krupnik, a nie wodę na kaszy, jaką w szpitalu wojskowym dawali) widząc ile tam leżę, po panią doktor, która mnie zbadała i wyjaśniła sporo więcej niż poprzednia neurolog. Aż chciało mi się tam zostać, co jednak pani doktor wybiła mnie i żonie z głowy (pewnie słusznie). Na marginesie dodam, że ten szpital jest od niedawna prywatny, aczkolwiek nie sądzę, żeby to w tym przypadku miało znaczenie.

22 komentarze do wpisu „ Z pamiętnika hipochondryka”

Optymizm

26 października 2007 21:53:02 | kategorie: imprezy, konie, lajf is brutal, zdrowie,

Rok temu był świetny Hubertus. Ja, z racji słabych umiejętności, nie brałem udziału w pogoni za lisem, ale postanowiłem następnym razem to sobie nadrobić. Za to świetnie się wyszalałem na wieczornej imprezie. W tym roku może być jeszcze lepiej... :-)

Latem się zorientowałem, że ból w plecach to poważna sprawa i raczej koniki muszę sobie na jakiś czas odpuścić. Więc nawet, jeśli do Hubertusa będę mógł wsiąść na konia, to nie zdążę wyćwiczyć formy. :-( Trudno, w tym roku nie pojadę. Ale być widzem na tej imprezie też jest fajnie. Może porobię zdjęcia żonce na najpiękniejszym koniu ze stajni. I zawsze pozostaje impreza, tam sobie odbiję... :-)

Od tamtego czasu zdrowie mi się nie polepszyło. Właściwie to jest gorzej. Nie tylko nie nadaję się na konia, ale i do tańca. :-( No cóż. I tak będzie rozrywka na świeżym powietrzu – pooglądam gonitwę, pokibicuje. A wieczorem na imprezie będę mógł chociaż popatrzeć na bawiące się dziewczyny. No i trochę mogę się pogibać przy wolniejszych kawałkach. Dziecko zostanie u dziadków, to zapowiada się ciekawy wieczór. :-)

Dzisiaj piękna pogoda, ale gorzej wyglądają prognozy na jutro. Wszystko wskazuje na to, że w trakcie gonitwy będzie padało, może nawet lało. :-( No, może się jakoś uda bieg zorganizować... No i zawsze pozostaje impreza... :-)

Wieczorem dziecko dostało gorączki. Nie wiadomo, czy do jutra wyzdrowieje. Dziecka z gorączką raczej dziadkom nie zostawimy, już raz im sprzedała jakąś zarazę... :-(

Optymizm mi się kończy...

14 komentarzy do wpisu „ Optymizm”

Inne atrakcje

15 października 2007 18:44:33 | kategorie: inne, lajf is brutal,

Po nieudanej reklamacji nieudanej wypłaty z bankomatu dzisiaj znowu składałem w banku reklamacje...

Przy opisie ostatnich wizyt w aptece napisałem, że wziąłem kwitki, bo już bankowi nie bardzo ufam. I słusznie. Transakcja niby anulowana, dostałem do ręki potwierdzenie (z logo banku)... a z konta odpowiednia suma potrącona i nigdy nie oddana. No więc dzisiaj, jak już włóczyłem się po mieście, poszedłem złożyć reklamację. Pani nawet nie była zainteresowana kwitkami i wyraziła zdziwienie, że ja wątpię w to, że bank mnie potraktuje poważnie. Jednak przekonałem ją, żeby ksero kwitków załączyła do papierów. A oryginałów wolę sam przypilnować.

Ale co tam kłopoty ze zdrowiem i z bankiem... w końcu mają przyjść do mnie dwie paczki, zamówione na pocieszenie. Specjalnie w pracy czekałem z wyjściem po drugie śniadanie, do południa (do 12:15 dokładniej), bo wiem, że poczta przychodzi przed południem. Gdy przychodzi polecony lub paczka (w każdym razie coś wymagające potwierdzenia) to z portierni dzwonią, żeby odebrać. Nikt nie zadzwonił, ale wychodząc z budynku spytałem na portierni, czy poczta już była (była) i czy coś do mnie nie przyszło (podobno nie). Spieszyłem się załatwić co miałem do załatwienia w mieście, więc nawet nie spojrzałem co tam za szybką u nich leży.

Gdy wróciłem też mnie nikt informacją o poczcie nie zaatakował (a bywało, że prawie biegali za mną z papierowym spamem)... No trudno, jak nie dziś, to może jutro...

Gdy przyszedł czas wychodzić z pracy, okazało się, że nie ma nikogo na portierni. Nie było nawet komu kluczy oddać. Co gorsza, nie było kogo opieprzyć... bo za szybką znalazły się dwa awizo do mnie... Olałem oddanie klucza i poszedłem do domu.

Awiza odebrała żona przy okazji lekcji gry na gitarze (w tym samym budynku). No więc jutro czeka mnie jeszcze spacer... na dwie różne poczty (na główną po polecony i na przydworcową po paczkę)... Żeby było śmieszniej, to w tym samym budynku, w którym mam biuro, też jest poczta, ale to nie mój rejon...

5 komentarzy do wpisu „ Inne atrakcje”

Piersi kurczaka

08 października 2007 15:32:43 | kategorie: lajf is brutal, natura, zdrowie,

Piersi kurczaka – tylko na tyle może liczyć cierpiący człowiek w potrzebie. :-( Tylko dlatego, że żonaty. Co za ograniczone, opętane przez stereotypy społeczeństwo! ;-)

Na szczęście, na żonkę mogę cały czas liczyć. Okłady działają – przynoszą ulgę (i radość), ale w pełni na moje dolegliwości nie pomagają. Byłem u wielu lekarzy, łykam najróżniejsze prochy... niewiele pomaga. Chciałbym więc spróbować podwójnej dawki sprawdzonej, naturalnej metody... i co? I nic... zero zrozumienia... trzy propozycje... a w każdej tylko te piersi z kurczaka... ;-(

;-)

16 komentarzy do wpisu „ Piersi kurczaka”

Ratunku, Jabber mi wysiadł!

22 lutego 2007 10:00:15 | kategorie: jabber, lajf is brutal,

Wysiadł serwer albo łącze w domu i w pracy od rana nie mam Jabberka i nic nie mogę z tym zrobić. To jest straszne. :-(

Chyba zamiast po drugie śniadanie pójdę zobaczyć co się z tropkiem dzieje...

Oj, chyba źle ze mną...

5 komentarzy do wpisu „Ratunku, Jabber mi wysiadł!”

...

01 stycznia 2007 10:23:18 | kategorie: lajf is brutal,

Przedwczoraj zawiesiłem wczasy w Ustroniu i pojechałem, sam, na ślub i wesele mamy. Tam poza złożeniem życzeń młodej parze to nie miałem nawet do kogo gęby otworzyć, więc jakiejś udanej zabawie nie było mowy. Potem wróciłem, sam, do Ustronia. Właściwie lubię samotną jazdę i w ogóle jakiś specjalnie towarzyski nie jestem, ale to się chyba gdzieś zbiera...

Nowy Rok też witałem samotnie. Wśród jakiś, właściwie zupełnie obcych, ludzi. Z żonką śpiącą w pokoju obok (oczywiście za głupi jestem na to, żeby ją skutecznie obudzić, albo po prostu spać razem z nią)... ale czułem się strasznie samotny. Znowu dopadł mnie ten paskudny dół. W końcu i żonkę fajerwerki obudziły, więc złożyłem jej życzenia, dałem buziaka... i poszedłem w cholerę. Żeby się pozbierać. Niestety, samotne włóczenie się nocą po Ustroniu niewiele pomogło. Wróciłem do domu i zamiast spać większość nocy przepłakałem... jeszcze się nie pozbierałem. A muszę, żeby żonie nie zepsuć kolejnego urlopu...

11 komentarzy do wpisu „ ...”