Jog Jajcusia

Kopalnia wspomnień

18 października 2007 11:50:11 | kategorie: życie,

Wczoraj, po raz kolejny, zajrzałem do serwisu nasza-klasa.pl (ale nie o tym serwisie ma być ten wpis). Tym razem znalazłem tam swoją klasę z technikum i jednego kolegę, który ją dodał. W pierwszym momencie nie kojarzyłem kolegi, ale w końcu sobie przypomniałem kto to. Szukałem też klasy z podstawówki, ale nie było jej w systemie. Chciałem dodać, ale nie pamiętałem do końca, czy to było a, czy c (a może najpierw c, potem a?). Uznałem, że muszę to gdzieś sprawdzić...

...i tak znalazły się moje stare archiwa (żona wyciągnęła z jakiejś szafki), a tam: koperta z biletami na różne koncerty, na których się kiedyś bawiłem, legitymacje szkolne, zdjęcia grupowe ze szkoły (w tym jedno, które udzieliło mi poszukiwanej informacji), stara korespondencja, jakieś dokumenty medyczne, życzenia od kolegów z okazji 20. urodzin na żółtych kartach do dziurkowania itp.

Wśród tych papierów znalazłem też początki moich dzisiejszych problemów zdrowotnych – ostatnia notatka, sprzed 10 lat, na karcie zdrowia dziecka (czy jak to się tam nazywa, ja już wtedy dzieckiem nie byłem) mówi: rozpoznanie: okrągłe plecy, zalecenia: ćwiczenia + basen. Gdybym wtedy to potraktował poważnie i zastosował się do zaleceń, to pewnie teraz bym tak nie cierpiał...

Jednak najwięcej wzruszeń dostarczył plik kopert i kartek pocztowych. Od dziewczyn. W większości od Agnieszek (chyba nie bez powodu żona jest uczulona na to imię ;-)). Ale były też tam listy od mojej niewątpliwie pierwszej miłości (Moniki), nawet nie pamiętam jakim cudem je otrzymałem, skoro nie byłem w stanie do niej słowa powiedzieć nawet, a co dopiero adres przekazać (dwuletni związek ograniczał się głównie do mojego gapienia się na nią przy przypadkowych spotkaniach, albo wzdychania pod jej oknem...). Była tam też kartka walentynkowa od zgadnij kogo (chyba nigdy się tego nie dowiedziałem) i listy od dwóch Iwon (kuzynki i znanej wam już Iki). Widząc korespondencję od Beaty, czy Justyny musiałem sobie chwilę przypominać, kto to...

Justyna to przecież była chyba jedyna osoba, z którą potrafiłem godzinami przez telefon gadać. Nigdy nie byliśmy parą, była raczej dla mnie przyjaciółką, której się mogłem wygadać, także z moich problemów sercowych. Parę razy się spotkaliśmy, wiele razy rozmawialiśmy przez telefon, najwyraźniej zdarzało się i nam do siebie pisać... w pewnym momencie ona poznała jakiegoś policjanta, ja swoją obecną żonę... i straciliśmy ze sobą kontakt.

Beata to był raczej mniej znaczący epizod w moim życiu, ale wspominam go, jako ciekawą historię. Kolega z podstawówki (ale już parę lat po zakończeniu tej szkoły) chciał mnie chyba z nią zeswatać (Beata była bliską koleżanką jego przyjaciółki). Były z dwa wspólne ogniska, podwójna randka w kinie, kilka namiętnych pocałunków... i w końcu Beata stwierdziła, że nic z tego nie będzie. Jakiś czas później kumpel mnie spotyka, i mówi jak mu przykro, że mi z Beatą nie wyszło, próbując mnie pocieszyć... a ja się powstrzymywałem, żeby nie wybuchnąć śmiechem, bo właśnie wracałem, w świetnym humorze, z jednej z pierwszych randek z moją obecną żoną. :-)

Zaskoczyła mnie trochę ilość poczty od Agnieszki z Olecka. Na jednej kartce rozśmieszył mnie tekst wylewny to ty nie jesteś – typowa odpowiedź na moją twórczość, od wypracowań w szkole, przez listy, po e-maile. Ta Agnieszka, mimo mojej słabości do dziewcząt o tym imieniu, nie trafiła nigdy na listę moich wielkich miłości, ale nie zaprzeczę, że bardzo miło wspominam czas spędzony z nią przy okazji Przystanku Olecko. No i ilość poczty też coś znaczy... że komuś się chciało do mnie pisać... ;-).

Przy okazji przeglądania tych pamiątek, przypomniały mi się też dziewczyny, po których żaden ślad nie został, jak Joasia z Bytomia, pierwsza dziewczyna, z którą się całowałem. Po innych został tylko, nigdy nie wykorzystany i pewnie nieaktualny adres (karteczka z tymi adresami od razu skojarzyła mi sie ze Spisem cudzołożnic, chociaż to bardzo niewinne znajomości były): Marzena z Gołdapi (to był chyba typowy krótki wakacyjny romans tyle, że z ferii zimowych), Renia (ciekawe co u niej, bo miała problemy z alkoholem i narkotykami), Julia (ale obciach -- poryczałem się na randce z nią)... Oj, nazbierało się tego. A przecież, głównie przez moją nieśmiałość, bardzo ograniczone były moje kontakty towarzyskie...

Te wszystkie znajomości, miłostki i przyjaźnie na pewno miały jakiś wpływ na to, jaki jestem. Bez tego pewnie nie mógłbym stworzyć związku takiego, jak teraz z Iką, a nawet mógłbym sie nie zorientować, na jaki skarb trafiłem. Teraz to przeszłość... ale powspominać czasem miło. Z drugiej strony, też trochę strach przypomnieć sobie jakie głupoty kiedyś robiłem, czy co do mnie dziewczyny pisały... dlatego nie odważyłem się zajrzeć do środka tych listów.

Tak się zastanawiam, czy nie odnowić części z tych znajomości. Tych mniej namiętnych, bo już się przekonałem, jak kontakt (mailowy i GG) po latach, z dawną miłością (która kiedyś rzuciła, a teraz wyznaje miłość) może namieszać... Głównie z ciekawości co u nich, i czy technicznie ponowny kontakt jest możliwy (adresy i nawet nazwiska raczej nieaktualne). Znalezienie dawnej korespondencji, to całkiem niezły pretekst...