Jog Jajcusia

Mateusz Papiernik

27 czerwca 2007 19:27:15

Umhm, mam to samo :) Zdecydowanie częściej ludzie rozpoznają mnie, niż ja ich – zwłaszcza, jak minęły miesiące/lata od ostatniego spotkania. Po części to na pewno wina mojej krótkowzroczności – szczegóły twarzy zauważam później niż druga strona – z drugiej zaś, pewnie właśnie brak wrodzonego talentu do pamiętania/rozpoznawania :P

prism

27 czerwca 2007 19:43:49

Pamięć do twarzy to jeszcze, zdecydowanie gorzej z moją zdolnością do zapamiętania imienia i nazwiska ;-)

Jajsuś

27 czerwca 2007 19:44:57

Ja chwilę po opisanym spotkaniu już nie wiedziałem, czy ten brat kolegi (który mi się przecież przedstawił) to jest Michał, czy Daniel… Ale imię i nazwisko kolegi pamiętam i jestem z tego dumny ;-)

Kasia

27 czerwca 2007 19:51:13

ja mam zdecydowanie gorszy problem, bo zwykle wiem, ze znam twarz, ale za jasną anielkę nie mogę sobie przypomnieć skąd… jedna taka zagadka już od 15 lat jest nierozwiązana, a zastanawiały się mocno obie strony, skąd my się możemy znać...

[JajSuś? jakaś zmiana image’u?;)]

Jajcuś

27 czerwca 2007 19:54:05

Kasia: Głupiejący Jogger, któremu trzeba było skasować ciasteczka, a potem zwykła literówka.

wolvverine

27 czerwca 2007 20:28:18

ee tam, zdaza się. Ja w klubie poznałem znajoma kturej 20 lat nie widziałem (ostatnio jak sie widzielismy miała 10 lat chyba) szczęka jej opadła jak podszedłem i spytałem czy to ona z imienia i nazwiska :). A generalnie to mam podobnie ze podchodzi ktoś i cześć , a ja się zastanawiam skąd go znam :).

mmazur

27 czerwca 2007 22:39:22

Coś takiego jest bardzo niefortunne, bo kończy się tym, że widzisz kogoś, nie witasz się, bo nie wiesz kto to i później nawet jeśli z jakiegoś powodu wykombinujesz kto to, to już jest problem, bo poprzednie dziesięć razy się nie przywitałeś :)

A co do kobiet, to nie wiem jak u ciebie, ale u mnie byłoby całkiem prawdopodobne. Przetapetowanej, inaczej ubranej i uczesanej kobiety spokojnie jestem w stanie nie poznać. Dla mnie to dwie osoby.

Jajcuś

27 czerwca 2007 22:41:29

Ja tam staram się witać jak tylko ktoś wydaje mi się znajomy. Nadmiarowy uśmiech i ekstra „dzień dobry” albo „cześć” raczej nie zaszkodzą. :) Czasem chwilę później jestem już przekonany, że to był ktoś obcy, ale to już trudno.

mmazur

27 czerwca 2007 22:43:23

Problem polega na tym, że ja się nie kapuję, że to ktoś znajomy przez ileśtam sekund :) Więc jeśli nawet dojdę do wniosku, że mogłem tę osobę znać, to już jest z deksza za późno.

darekr

27 czerwca 2007 23:27:57

Ehh, u mnie to samo. Kompletnie nie mam pamięci do twarzy; nazwisk wszystkich znajomych z klasy z liceum do dzisiaj nie zapamiętałem, a o orientacji w terenie juz nie wspomnę, porażka

Piotr Konieczny

28 czerwca 2007 09:56:09

To ja jakis inny jestem. Generalnie ludzi rozpoznaje po sposobie chodzenia, gestach, i ogólnie „ruchowosci” (jakkolwiek by to nie zabrzmialo :P). Z twarzami mam taki sam problem jak Mateusz…

D4rky

28 czerwca 2007 18:16:00

ja mam problem zarówno z twarzami jak i z nazwiskami. ale i tak jestem aspołeczny, więc dla mnie to nie problem ;)

Lilianna

01 lipca 2007 11:49:54

Oj, znam ten ból. Znajomi nawet się na mnie obrażają, że w zamyśleniu nie dość, że ich nie poznałam, to jeszcze nie odpowiedziałam na przywitanie.
A Mucha w chmurach po prostu, no…
Z zapamiętywaniem nazwisk jest jeszcze gorzej. Ktoś mi się przedstawia i po trzech minutach nie jestem w stanie powtórzyć jego imienia i nazwiska. :/

Mateusz Papiernik

01 lipca 2007 11:57:33

To w sumie jest pocieszające :) Czasem miałem wrażenie, że tylko ja jestem inny-gorszy pod tym względem :P

dolby

24 lutego 2008 19:19:26

ja zazwyczaj czekam czy ktos wykona jakis ruch, jak tak to znajomy jak nie to na dwoje babka wróżyła, narazie da sie zyc ale jak z tym walczyc bo twarz zony, brata sie zmienia i kiedys moge ich nie poznać.