Jog Jajcusia

Zima, zima, zima...

30 grudnia 2005 20:58:31 | kategorie: praca, samochód, życie,

Wczoraj zapowiadali, że będzie padał śnieg i na drogach będą ciężkie warunki. Więc rano wstałem wcześniej, bo dodatkowo jeszcze był czas zatankować. Wyszedłem o 7:15 (normalnie po 7:30 starcza). Śnieżek padał, ale nie wyglądało tragicznie. Samochód trochę przysypany, droga osiedlowa też, ale nic strasznego. Mimo to wiedziałem, że się spóźnię (odśnieżanie samochodu i tankowanie jednak trochę trwa). Z osiedla wyjechałem bez problemu, przez miasto do stacji, po białych drogach, też. Na stacji niestety długo czekałem na obsługę (gazu niestety nie można samemu sobie nalać), potem w kolejce do kasy. Gdy wróciłem do samochodu, okazało się, że do jazdy się za bardzo nie nadaje – tak zasypało szyby. Zadaszenie dystrybutorów nie pomogło, bo śnieg padał w poziomie. Kolejne odśnieżanie i powolutku do pracy. Tam na zaśnieżonym parkingu też sobie poradziłem, a ostatecznie spóźniony byłem jakieś 10 minut. Zima jak zima...

W pracy zapiernicz, bo w tym tygodniu jestem jedynym adminem. Wyszedłem pół godzinki później niż zwykle z powodu ilości pracy i z powodu małego firmowego spotkanka sylwestrowego. Żonka zapowiedzianym opóźnieniem nie była zachwycona, bo liczyła, że zrobię zakupy. To zrobiłem jeszcze pod firmą. Z zakupami mogłem już wracać...

Samochód cały w śniegu. Z 30cm na dachu i przedniej szybie, z dwa razy tyle wokół auta. Przednich kół prawie nie było widać. Wcześniej widziałem jak inni się mordowali ze swoimi samochodami. No cóż, trzeba było odśnieżyć i to tak, żeby sobie nie zasypać drogi wyjazdu. Zresztą tę drogę też trzeba było sobie przygotować. Na szczęście sypki śnieg łatwo było odgarnąć drogą.

Ciężko się jechało tymi małymi uliczkami przy parkingu. Pojechałem odrobinę naokoło, żeby szybciej dojechać do główniejszej ulicy... Ale na główniejszej nie było dużo lepiej. Może śnieg odrobinę bardziej ubity, ale wciąż ciężko. Na jeszcze główniejszej podobnie, ale już się przynajmniej nie grzęzło w śniegu. W śnieżnych koleinach się jechało nawet nieźle, z pewnym poczuciem bezpieczeństwa, bo nawet jak trochę odrzuciło na bok, to samochód wracał na miejsce. Gorzej jakby się chciał z kolein wyjechać. Dojechałem na najgłówniejszą – DK-88. Tam i lepiej i gorzej. Gorzej, bo ogólnie śniegu nie mniej niż na miejskich ulicach i nie ujeżdżony na całej szerokości, lepiej bo mniejszy ruch i proste, wyjeżdżone koleiny. Z ciekawostek po drodze to spotkałem grupę wariatów, co sobie spacerowali taką koleiną (a co będą szli po kolana w śniegu poboczem, albo jakimś chodnikiem). W ciemnych kurtkach i zdawali się nie rozumieć czemu na nich trąbie. Niby koleina szeroka i mieli miejsce (minąłem ich prawym lusterkiem o parę cm), ale przecież w każdej chwili mogło mi odbić samochód w bok, hamowanie nie miało sensu, a ominąć ich bardziej byłoby ciężko, bo jak wyjechać z takich kolein? No i ich widać prawie nie było, bo w ciemnych kurtkach... ludzie czasem nie myślą... a potem krzyże przy drogach i płacz rodzin...

Pogoda nie służyła też mojej wycieraczce (jedna na przedniej szybie genialny wynalazek w Uno) – gumka się trochę przesunęła, potem wygięła i miejscami zalepiła śniegiem. Będąc jakieś 500m od domu (10 minut w korku) miałem widoczność tylko przez 2cm pasek przedniej szyby. Nie było sensu nic tym zrobić, bo nie stanę na środku drogi, a po zjeździe na pobocze już bym do ruchu się nie włączył (co jakiś czas mijałem takie zakopane samochody na awaryjnych). Jakoś dojechałem do wjazdu na osiedle...

Na tym wjeździe (200m od domu?) zaczęła się zabawa. Kopny śnieg i samochód nie bardzo chciał w tym jechać. Czyli: do przodu parę metrów, metr do tyłu, rozpęd, do przodu, parę metrów do tyłu itd. W pewnym miejscu i to się nie sprawdzało, to musiałem wysiąść (przy okazji poprawiłem wycieraczkę) i odgarnąć trochę śniegu, a potem znowu to samo. W końcu podjechałem pod blok. Mieszkam na drugim końcu tego bloku, ale tam już wjeżdżać nie chciałem – ta uliczka (nieciekawa i latem) wyglądała wyjątkowo niezachęcająco, a pod żywopłotem było trochę miejsca... i góra śniegu.

W akcie rozpaczy zadzwoniłem do żony. Stanęło na tym, że rzuciła mi dupoślizg (lepsze do kopania niż ręce i nogi) i klucze do garażu wujka. Liczyliśmy na łopatę w garażu, jednak z odpowiednich narzędzi znalazłem tam jedynie kawałek deski... Tym kawałkiem deski zaczynałem odśnieżać drogę przed samochodem i upatrzone miejsce pod żywopłotem. Po jakimś czasie pojawiła się żonka z Paskudą i kolejnymi narzędziami do zjeżdżania. Żonka pomogła mi w odgarnianiu śniegu, takim dużym plastikowym talerzem. W końcu zaparkowałem pod tym żywopłotem. Jednak uznaliśmy, że zostało za mało miejsca dla desperatów, którzy chcieli by wjechać dalej, albo wyjechać z garaży. Jednak za którymś podejściem udało się ustawić samochód w miarę sensownie. Uff... ciężko było. Potem chwilka zabawy z dzieckiem na górce (jak już wyszła na dwór, to niech ma coś z tego) i można było wrócić do domku. Ostatecznie na obiad dotarłem właściwie w porze kolacyjnej. Ale warto było, bo rybka była pyszna.

A jutro sylwester... jesteśmy zaproszeni na imprezę w Zabrzu... ciekawe jak tam dojedziemy. Jeśli dalej będzie tak padać, to ciężko będzie wyjechać. Jedyna nadzieja w desperatach, którzy będą chcieli ze swoich garaży wyjechać – wtedy i wyjazd dla mojego autka przy okazji mi odśnieżą.

No i szkoda, że nie miałem ze sobą aparatu. Ciekawe ilustracje do wpisu mógłbym wrzucić.